چتر ها را باید بست ، زیر باران باید رفت . فکر را ، خاطره را زیر باران باید برد . با همه مردم شهر ، زیر باران باید رفت . دوست را ، زیر باران باید دید . عشق را زیر باران باید جست . زیر باران باید بازی کرد . ز یر باران باید چیز نوشت ، نیلوفر کاشت.

یلدا بهانه است

پاییز دل رفتن ندارد. .......

تو را خوب می شناسم! تو همان لذتِ اولین باران بهاری هستی، همان عطرِ خوشِ قهوه ی نابِ فرانسه. تو آن حسِ نابی, بعد از خواندن حافظ. من تو را از فیلم های کلاسیک می شناسم. از چند ده کتاب کتابخانه ام! تو را در قصه های شهرزاد قصه گو دیده ام صدایت را از حوالی دریاها شنیده ام به دنبال چشم هایت در جنگل ها سر کرده ام! تو همان اولین فکری که اول صبح به سرم می آید و همان آخرینی در هنگام خواب! تو همان محال ممکن منی ... .